Gece…
Sessizlik karın altında.
Evler beyaza gömülmüş, yollar silinmiş.
Karanlığın içinde, ellerinde travma tahtasıyla ilerleyen 112 personelimiz var.
Her adımda kar beline kadar çıkıyor.
Yol yok… Ama vazgeçmek de yok.
Küreklerle açılan patikalar,
Karın içinden sabırla çizilen umut izleri…
İki vatandaşımız, bu sessiz mücadelenin tanığı olarak onlara eşlik ediyor.
Soğuk, kar, karanlık…
Hepsi aynı anda karşılarında.
Ama bir şey daha var:
Bir hayatın onlara ihtiyacı olduğu bilinci.
Kara bata çıka yürürken,
Her adımda sadece karda değil,
İnsanlığın kalbinde de iz bırakıyorlar.
Bu bir görevden fazlası…
Bu, adanmışlık.
Bu, vicdan.
Bu, umut.
112 Acil Sağlık Hizmetleri
Yolun bittiği yerde başlar.
